Ytri armar Vetrarbrautarinnar eru lengra í burtu en talið var, segir NASA

Chandra röntgenstjörnustöð NASA og XMM-Newton frá ESA hafa komist að því að tveir af ytri spíralörmum Vetrarbrautarinnar liggja allt að 10% lengra frá jörðinni en stjörnufræðingar töldu áður, uppgötvun sem gæti kallað á endurskoðun á líkönum af uppbyggingu vetrarbrautarinnar okkar.

Röntgengeislaendurkast sem geimkvarði

Rannsóknin, sem birt var í tímaritinu Astronomy & Astrophysics, notaði tækni sem byggir á endurkastandi röntgenljósi frá gammageislasprengingum — stuttum, kröftugum geislunargosum sem eiga uppruna sinn langt fyrir utan Vetrarbrautina. Þegar röntgengeislar frá þessum sprengingum ferðast í gegnum vetrarbrautina dreifast þeir á rykagnir sem safnast saman í spíralörmunum og mynda stækkandi hringi sem sjást í geim-röntgensjónaukum.esa+2

Með því að mæla hornstærð og stækkunarhraða þessara hringa geta vísindamenn reiknað út fjarlægðina til rykskýjanna sem eru á milli með nákvæmni. Rannsóknarteymið rannsakaði hringi sem mynduðust af þremur gammageislasprengingum: GRB 221009A, GRB 160623A og GRB 031203.cosmos.esa

Endurskoðun á korti vetrarbrautarinnar

Þótt athuganirnar hafi staðfest áður þekkta fjarlægð til Perseus-armsins, leiddu þær í ljós að bæði ytri Scutum-Centaurus-armurinn og ytri armurinn eru um 10% fjær en fyrri áætlanir bentu til. Í átt að einni sprengingunni var fjarlægasti armurinn mældur í um 62.000 ljósára fjarlægð frá jörðinni.chandra.harvard+2

Teymið áætlaði einnig að rykský í þeim fjarlægasta armi spanni um það bil 3.500 ljósár í þvermál. Rannsóknin benti á að jafnvel litlar prósentubreytingar á fjarlægð á slíkum mælikvarða þýða miklar algjörar tilfærslur, sem undirstrikar hversu mikil óvissa ríkir enn um ytri mörk Vetrarbrautarinnar.newswise

Hvers vegna þetta skiptir máli

Það er afar erfitt að kortleggja okkar eigin vetrarbraut vegna þess að við fylgjumst með henni innan frá. Hefðbundnar aðferðir við fjarlægðarmælingar bera með sér mikla óvissu fyrir fjarlæg mannvirki. Röntgengeislaendurkaststæknin býður upp á beinari rúmfræðilega nálgun og ESA lýsti niðurstöðunni sem sönnun á krafti aðferðarinnar til að rannsaka hluta Vetrarbrautarinnar sem annars væru erfitt að ná til. Niðurstöðurnar benda til þess að stjörnufræðingar gætu þurft að aðlaga skilning sinn á heildarstærð og massadreifingu vetrarbrautarinnar.esa