Gögn frá Hubble tengja minnkandi stjörnumyndun í Andrómedu við minni nágrannaþoku

Stjörnufræðingar hafa komist að því að hæfni Andrómedu-stjörnuþokunnar til að mynda nýjar stjörnur hefur dregist verulega saman á síðustu 40 milljónum ára, og bendir margt til þess að minni nágrannaþoka eigi sök á hægingunni.

Skrá yfir 200 milljónir stjarna

Rannsóknarhópur undir forystu Tobin Wainer, doktorsnema við Washington-háskóla, notaði athuganir frá Hubble-geimsjónaukanum til að greina gögn úr tveimur mælingum sem ná yfir tvo þriðju af skífu Andrómedu. Úr varð skrá yfir 200 milljónir stjarna, sem rannsakendur skiptu niður í net ferninga sem voru 300 ljósár á hvern veg. Þannig tókst þeim að endurgera sögu stjörnumyndunar á hverju svæði fyrir sig út frá lit stjarnanna.space+1

Niðurstöðurnar sýna stöðuga hnignun: fyrir um 500 milljónum ára breytti Andrómeda sem nemur einum sólmassa af gasi og ryki í nýjar stjörnur á hverju ári. Fyrir 40 milljónum ára var sá hraði kominn niður í um hálfan sólmassa á ári. Í dag er hann um það bil einn fimmti.newsbytesapp+1

M32: Líklegasti sökudólgurinn

Samdrátturinn er ekki einsleitur um alla stjörnuþokuna. Mesta minnkunin í stjörnumyndun hófst fyrir um 60 milljónum ára þeim megin í Andrómedu sem er næst M32, dvergþoku sem er í aðeins 16.000 ljósára fjarlægð. Stjörnufræðingar telja að M32 gæti verið leifar af kjarna þyrilþoku sem missti arma sína, hugsanlega við árekstur við Andrómedu í fyrndinni.english.pravda+1

„Við getum ekki fullyrt með vissu að við séum að sjá minnkandi stjörnumyndun vegna M32. En hún er þarna rétt hjá og er tvímælalaust líklegasti sökudólgurinn,“ sagði Wainer í yfirlýsingu, samkvæmt frétt Space.com.space

Hvað tekur við

Þótt tengslin á milli M32 og hægingarinnar séu enn óstaðfest, vænta stjörnufræðingar þess að ný gögn frá Nancy Grace Roman-geimsjónaukanum, sem áætlað er að skjóta á loft í lok ágúst, muni veita víðtækari sýn yfir Andrómedu en Hubble gat gert og hjálpa til við að skera úr um hvort þyngdaráhrif minni stjörnuþokunnar séu raunverulega um að kenna.ua+1