Forn-Egyptar notuðu „hvítu“ til að laga mistök, að sögn rannsakenda

Rannsakendur við Fitzwilliam-safnið í Cambridge hafa uppgötvað að handverksmenn í Egyptalandi hinu forna notuðu frumstæða útgáfu af hvítu til að leiðrétta villur á papýruskjölum, þar sem þeir báru á þykkar strokur af hvítri málningu til að grenna mynd af sjakala sem einhverjum þótti greinilega of feitur.

Sjakali í megrun

Uppgötvunin var gerð þegar starfsfólk safnsins var að undirbúa eitt best varðveitta egypska handritið fyrir sýninguna „Made in Ancient Egypt“, sem stendur yfir til 12. apríl. Papýrusinn um ræðir er afrit af Dauðrabókinni — safni galdra sem talið var að leiðbeindu hinum látnu í gegnum lífið eftir dauðann — sem var búið til fyrir Ramose, háttsettan konunglegan skrifara sem uppi var snemma á 13. öld f.Kr.The Fitzwilliam Museum+1

Í atriði sem sýnir Ramose með hendurnar meðfram líkama þess sem er líklegast sjakalhöfða guðinn Wepwawet, guð sem tengist stríði og vernd hinna látnu, tók starfsfólk safnsins eftir þéttum hvítum línum sem málaðar voru meðfram báðum hliðum líkama sjakalans og yfir efri hluta afturfóta hans.news.artnet+1

„Það er eins og einhver hafi séð upprunalegu leiðina sem sjakalinn var málaður á og sagt: 'hann er of feitur; gerðu hann grennri',“ sagði Helen Strudwick, yfiregyptalogi við safnið og sýningarstjóri.news.artnet

Forn efnafræði undir smásjánni

Með því að nota innrauða ljósmyndun og stafræna 3D-smásjá komust rannsakendur að því að hvíta málningin var blanda af kalsíti og huntíti, sem bæði eru hvít karbónöt — ólíkt málningunni sem notuð var í flæðandi skikkjur Ramose, sem innihélt aðeins huntít. Einnig fundust agnir af gulu orpiment-litarefni, sem líklega var bætt við til að hjálpa leiðréttingunni að falla saman við papýrusinn, sem hefði verið mun ljósari til forna en hann virðist í dag.artnews+2

Strudwick tók fram að hún hefði fundið sömu tækni á papýrusum sem varðveittir eru í British Museum og Egyptalandsafninu í Kaíró. „Þegar ég hef bent sýningarstjórum á þetta hafa þeir verið undrandi,“ sagði hún. „Þetta er það sem maður tekur ekki eftir í fyrstu.“news.artnet

Handrit með langa sögu

Dauðrabók Ramose var grafin upp árið 1922 í Sedment í Mið-Egyptalandi af fornleifafræðingnum William Flinders Petrie og komst í safneign Fitzwilliam skömmu síðar. Þótt talið sé að hún hafi verið meira en 18 metrar að lengd, voru hundruð brota hennar vandlega sett saman af sérhæfðum varðveislusérfræðingi snemma á 21. öldinni. Hún er talin eitt af bestu varðveittu dæmunum um Dauðrabók frá Egyptalandi hinu forna — og nú, eitt sem afhjúpar hina mannlegu löngun til að laga mistök áður en nokkur tekur eftir þeim.news.artnet