აზიელი გადამმუშავებლები დუბაის ნავთობის ფასს 100 დოლარამდე ზრდიან ახლო აღმოსავლეთში მიწოდების კრიზისის ფონზე

ენერგეტიკული უსაფრთხოების არქიტექტურა, რომელიც პეკინმა 2018 წლიდან თავისი სამი სახელმწიფო ნავთობგიგანტის: Sinopec China Petroleum & Chemical Corporation, PetroChina და CNOOC გარშემო ააგო, ყველაზე სერიოზული გამოცდის წინაშე დგას. იმ ფონზე, როდესაც ნედლი ნავთობის ფასმა ბარელზე 100 დოლარს გადააჭარბა, ხოლო აზიელი გადამმუშავებლები მიწოდების წყაროებს ეძებენ, ჩინეთის სახელმწიფოზე ორიენტირებული ნავთობის სტრატეგიის ხარჯები და სარგებელი სულ უფრო აშკარა ხდება.

შესყიდვების ციებ-ცხელება მიწოდების შემცირების ფონზე

ინდოელმა და ჩინელმა გადამმუშავებლებმა სექტემბრის დასაწყისში მკვეთრად დააჩქარეს ახლო აღმოსავლეთის ნედლი ნავთობის სპოტ შესყიდვები, სადაც ყველაზე აქტიურ მყიდველებს შორის Indian Oil Corp. და PetroChina ფიგურირებენ. დუბაის საორიენტაციო ფიუჩერსების ფასი თითქმის 100 დოლარამდე გაიზარდა, რაც ყველაზე მაღალი მაჩვენებელია 2026 წლის მაისის შემდეგ, ხოლო Brent-ის მარკის ნავთობის ფასმა 9 სექტემბერს 101 დოლარს გადააჭარბა, რაც მაისის ბოლოდან მოყოლებული ყველაზე მაღალი ნიშნულია. ომანისა და აბუ-დაბის Murban-ის მარკის ნავთობის ფიზიკური პრემიებიც პარალელურად გაიზარდა, რის შედეგადაც აღმოსავლეთ აზიაში მიწოდებისთვის Murban-ის ფასი დუბაის ნავთობის ფასს ბარელზე 30 დოლარზე მეტით აჭარბებს.energiesmedia+1

მიწოდების კრიზისი პირდაპირ კავშირშია აშშ-ისრაელისა და ირანის კონფლიქტთან, რომელიც 2026 წლის თებერვლის ბოლოს დაიწყო, და თეირანის მიერ ჰორმუზის სრუტის შემდგომ ჩაკეტვასთან. აგვისტოს ბოლოს სრუტეში ტანკერებზე თავდასხმებმა კიდევ უფრო შეაფერხა ტვირთების გადაზიდვა, ხოლო საუდის არაბეთის ნედლი ნავთობის ექსპორტი 2017 წლის დასაწყისიდან მოყოლებული ყველაზე დაბალ ნიშნულამდე დაეცა. სამხრეთკორეელი და იაპონელი მყიდველები ჩინელ და ინდოელ გადამმუშავებლებთან ერთად იბრძვიან სპარსეთის ყურის შეზღუდული რესურსებისთვის, რაც მოთხოვნას კიდევ უფრო ზრდის.energypolicy.columbia+2

ჩინეთის სტრატეგიული ბუფერი

ჩინეთი ამ შეფერხებისთვის ბევრზე უკეთ იყო მომზადებული. ქვეყანა ფლობდა დაახლოებით 1.4 მილიარდ ბარელ ნავთობის რეზერვს, რაც საკმარისია დაახლოებით შვიდი თვის წმინდა იმპორტის დასაფარად. პეკინმა კონფლიქტის დაწყებამდე დააჩქარა შესყიდვები, რის შედეგადაც 2026 წლის იანვარ-თებერვალში იმპორტი წლიურად 16%-ით გაიზარდა, ხოლო საომარი მოქმედებების დაწყებისთანავე იმპორტი მკვეთრად შეამცირა და ნავთობპროდუქტების ექსპორტი აკრძალა.brookings+1

თუმცა, მომხმარებლების დასაცავად პეკინის მიერ დაწესებულმა შიდა ფასების ლიმიტმა შეზღუდა გადამმუშავებლების მარჟები. მაშინ როდესაც საერთაშორისო ნავთობკომპანიებმა მეორე კვარტალში რეკორდული მოგება დააფიქსირეს, ჩინურმა გიგანტებმა ფასების შოკის ნაწილი საკუთარ თავზე აიღეს მიწოდების სტაბილურობის უზრუნველსაყოფად. Sinopec-მა და PetroChina-მ განაგრძეს ხარჯვა იმაზე მეტად, ვიდრე ამას მხოლოდ მოგება გაამართლებდა, რათა შეენარჩუნებინათ შიდა მოპოვება ძვირადღირებული სახმელეთო საბადოებიდან.energynews

არაერთგვაროვანი, თუმცა მოლოდინზე უკეთესი შედეგები

2026 წლის პირველი ნახევრის შედეგებმა აჩვენა, რომ სამივე გიგანტმა გადააჭარბა მოლოდინს მარჟებზე არსებული წნეხის მიუხედავად. PetroChina-მ განაცხადა 103.9 მილიარდი იუანის (RMB) წმინდა მოგების შესახებ, რაც წლიურად 22%-ით მეტია; CNOOC-ის მოგებამ 85.8 მილიარდი იუანი შეადგინა (ზრდა 23.4%-ით); ხოლო Sinopec-მა 25.6 მილიარდი იუანი დააფიქსირა (ზრდა 19.3%-ით). სამივე კომპანიამ გამოაცხადა შუალედური დივიდენდები. მიუხედავად ამისა, Sinopec-ის მეორე კვარტლის მოგება წინა კვარტალთან შედარებით 50%-ით შემცირდა, რადგან გადამუშავებაზე დაწესებულმა ფასების ლიმიტმა თავისი გავლენა იქონია.moomoo+2

იმ ფონზე, როდესაც ჩინელი მყიდველები ნედლ ნავთობს ახლა ისეთი შორეული რეგიონებიდანაც კი იღებენ, როგორიცაა ბრაზილია, კანადა, არგენტინა და დიდი ბრიტანეთის ჩრდილოეთის ზღვაც კი, ეს ბრძოლა ხაზს უსვამს პეკინის ენერგეტიკული სტრატეგიის როგორც მასშტაბებს, ისე მის შეზღუდვებს: ეს არის სტრუქტურა, რომელიც მომგებიანობის ნაცვლად მდგრადობისთვის შეიქმნა და ახლა რეალურ დროში გადის გამოცდას.energiesmedia