Gervigreind afhjúpar falda hreyfingu á San Andreas-sprungunni

Djúpnámsreiknirit, þjálfað á samfelldum gögnum úr borholuþenslumælum, hefur afhjúpað tugi áður óþekktra hægfara hreyfinga undir Parkfield-hluta San Andreas-sprungunnar í Kaliforníu, samkvæmt rannsókn sem birt var í Nature Communications. Rannsóknin sýnir fram á að þessar hljóðlátu hreyfingar fylgja kerfisbundið aukinni virkni lágtíðniskjálfta, sem veitir nýja innsýn í hvernig spenna losnar meðfram einu af mest fylgdu sprungukerfum heims.nature+1

Að greina hið ósýnilega

Rannsóknin, undir stjórn Zahra Zali hjá GFZ þýsku rannsóknarmiðstöðinni fyrir jarðvísindi ásamt meðhöfundunum Patricia Martínez-Garzón, David Mencin og Gregory C. Beroza, beitti djúpnámi beint á mjög næmar mælingar þenslumæla til að bera kennsl á stuttar hægfara hreyfingar sem hefðbundnar greiningaraðferðir höfðu misst af. Ólíkt venjulegum jarðskjálftum losa hægfara hreyfingar orku smám saman yfir klukkustundir frekar en sekúndur, sem gerir þær ósýnilegar fyrir hefðbundna skjálftavöktun.linkedin+2

Vísindamennirnir smíðuðu eins konar sjálfvirkan lista yfir þessa atburði við Parkfield — svæði á San Andreas-sprungunni sem lengi hefur þjónað sem náttúruleg rannsóknarstofa fyrir jarðskjálftafræði. Reiknirit þeirra lærði mynstur úr hráum þenslugögnum án þess að treysta á fyrirfram skilgreind sniðmát, sem gerði því kleift að greina lúmsk aflögunarmerki sem voru falin í suðinu.gfzpublic.gfz+1

Tenging við lágtíðniskjálfta

Athyglisverðasta niðurstaðan er tímatengslin milli hægfara hreyfinga og lágtíðniskjálftavirkni. Teymið komst að því að greindar hægfara hreyfingar fylgja reglulega aukningum í lágtíðniskjálftum — litlum, djúpum titringsmerkjum sem eiga sér stað á umskiptasvæði sprungunnar. Þessi tenging bendir til þess að hægfara hreyfingar gætu aukið álag á aðliggjandi hluta sprungunnar, sem kveikir á lágtíðnivirkni og bendir til flóknara samspils milli mismunandi gerða sprunguhreyfinga en áður var talið.nature+1

Áhrif á sprunguvöktun

Verkið kemur á tíma aukinnar athygli á jarðskjálftahættu í Kaliforníu. Önnur rannsókn sem birt var í júní leiddi í ljós að álag á San Andreas og San Jacinto sprungurnar hefur náð hæsta stigi í þúsund ár. Þótt hægfara hreyfingar losi frekar en að byggja upp spennu, gæti skilningur á mynstrum þeirra bætt líkön af því hvernig spenna safnast upp og dreifist meðfram sprungunni.cnn+1

Rannsóknin undirstrikar vaxandi hlutverk gervigreindar í jarðeðlisfræði, þar sem vélrænar námsaðferðir geta í auknum mæli dregið út upplýsingar úr gagnasöfnum sem eru of stór og flókin fyrir mannlega greinendur að vinna handvirkt. Eins og EarthScope, sem rekur borholuþenslumælanetið sem notað var í rannsókninni, benti á, veita slík tæki þá næmni sem þarf til að greina þessar „hljóðlátu“ hreyfingar þegar þeim er parað saman við nútíma reiknitækni.linkedin+1